Er bestaat een versie van dit vak die zich in glamoureuze zalen afspeelt, en er is de versie die ik deze maand deed: speakers in een bestelwagen laden op een koude avond, over de E40 naar Leuven rijden en, enkele weken later, de grens over naar Rijsel. Van het Griekse gemeenschapscircuit wordt nooit een filmmontage gemaakt — maar dit zijn wel de eerlijkste dansvloeren die ik het hele jaar draai.
Leuven: een universiteitsstad vindt haar kéfi
De Griekse gemeenschap van Leuven is een levendige mengeling — onderzoekers en doctorandi, gezinnen die zich decennia geleden vestigden, en een wisselend gezelschap studenten. Hun feest had die onmiskenbare warmte van een gemeenschapszaal: zelfgemaakte pites op schalen, kinderen die tussen de tafels door weefden, en een comité van vrijwilligers dat aan alles had gedacht behalve aan zelf even gaan zitten.
Zulke publieken vragen om bereik. Binnen één uur ging ik van zachte eilandliederen voor de tafels van de grootouders, naar moderne laïkà voor de studenten, naar één glorieus stuk waarin een professor een hasápiko leidde met een precisie die op decennia oefening wees. De zaal was multigenerationeel in de meest ware zin: in het laatste uur leerden de grootouders de studenten de passen, niet omgekeerd.
Rijsel: de grens stelt niets voor
Enkele weekends later: Rijsel. Het verbaast mensen dat ik regelmatig de grens met Frankrijk oversteek, maar voor de Griekse diaspora is de Belgisch-Franse grens een formaliteit — families en vriendschappen lopen er dwars doorheen, en het nieuws van een goede Griekse avond reist sneller dan gelijk welke snelweg. De bijeenkomst in Rijsel had een licht andere smaak: meer een dinerdansant, elegante tafels, een volwaardige maaltijd — en dan, zodra de borden waren afgeruimd, een omslag zo snel dat ik hem nauwelijks kon volgen. Het ene moment koffie en conversatie, het volgende een syrtóskring die elke vierkante meter vloer innam.
Andere stad, andere zaal, andere accenten — en exact hetzelfde moment waarop de eerste kring ontstaat en alle armen omhooggaan.
Waarom ik ja blijf zeggen tegen gemeenschapszalen
- Deze publieken luisteren met hun herinneringen. Speel het juiste nummer en u bent geen DJ meer; u bent een tijdmachine.
- Gemeenschapsevenementen zijn de training voor al de rest. Het vermogen om een zaal te lezen dat ik gebruik op een bedrijfsreceptie of een bruiloft, is gesmeed in zalen precies zoals deze.
- De diaspora is een netwerk, geen plaats. Leuven kent Rijsel, Rijsel kent Brussel, en de helft van mijn boekingen ontstaat doordat iemands neef mij in een andere stad zag draaien.
De bestelwagen rolt door
Antwerpen, Gent, Luxemburg, Maastricht — het circuit blijft groeien, en mijn agenda vult zich met steden waar ik twee jaar geleden nog nooit had gedraaid. Waar Grieken zijn, wacht een feest om te gebeuren; het heeft alleen iemand nodig die het geluid meebrengt.
Heeft uw Griekse gemeenschap, vereniging of culturele organisatie — waar ook in de Benelux of Noord-Frankrijk — binnenkort een viering? Neem contact op en laten we uw stad op het circuit zetten.